Баатрууд нулимс дусаадаггүй [1.1]

Нэг хэсэг нь бас овоо урт юм байна. Талыг нь одоо. Үргэлжлэлийг нь энэ дээрээ дахиад оруулна.

Сурталчилгаа
Нэг ч сэтгэгдэл байхгүй

Өмнөх хэсэг


Эзэнгүй иргэн, эзэнгүй хайрцаг.

Намуухан, энгийн хүн, энгийн эзэнгүй хайрцаг барьж байлаа. Наран мандах үеэр энэ хүн Чан Ань хотод чимээгүйхэн нэвтэрлээ.

Хэсэг 1

Билгийн тооллын Шинийн арван таван.

Чан Ань (1)

Зүо Донлай хаалгаа хаав. Эртний Чан Ань хотын мянган жилийн түүхэнд хамт бичигдэж ирсэн салхи, цас хоёроос байшинг тусгаарлав. (2) Өөрийнхөө нил ягаан, үслэг булгаа тайлан, өөрийнхөө зүүн талд байх нил ягаан зандан өлгүүрэнд өлгөлөө. Баруун гартаа тэрээр нил ягаан галын хайч барина. Тэрээр урд байх нил ягаан өнгийн зэс тогооны галыг өдөөж өглөө.

Тогооны хажууд нил ягаан өгнийн зандан сандал байх агаад, нил ягаан өнгийн үсээр бүрж өгсөн байв. Сандалын хажууд нил ягаан өнгийн зандан ширээ байх бөгөөд ширээн дээр Перс дарсаар дүүргэсэн нил ягаан өнгийн болор шил байв.

Хоёрхон алхаад ширээнд хүрэх ажээ. Тэрээр өөртөө хундага дарс аягална.

Тэр залуу нил ягаан өнгөнд дуртай ажээ. (3)

Тэрээр морин уралдаан, үзэсгэлэнт эмэгтэйчүүд, үнэт хувцас, бас сайн дарсанд дуртай. Тэрээр өөрийгөө зугаацуулах дуртай бөлгөө.

Машид хээнцэр бөгөөд голомтой хүн ба бүх зүйлээ төлөвлөгөөний дагуу гүйцэлдүүлдэг. Багахан эрч хүчээ ч тарамдах дургүй ба хэзээ ч болчимгүй зүйл хийж үзээгүй ажээ. Тэр залуу ман амьдралын өчүүхэн зүйлд анхаарлаа хандуулдаггүй.

Энэ залууг Зүо Донлай.

Ийм төрлийн хүн учраас магадгүй өдийг хүртэл амьд яваа биз.

Тэрээр сандал дээрээ суугаад дарсаа шимэн ууна.

Тансаг үзэсгэлэнт өрөөний дулаан урь, тансаг үнэр, нялуун дарс аль хэдийн биен дэхь жаврыг хөөн гаргажээ. Тэрээр гэнэт ихэд алжааснаа мэдрэв.

Хоёр өдрийн том ёслолын бэлтгэл ажил өөрийнх нь ердийн өдрийн төлөвлөгөөг эмх замбараагүй болгожээ.

Тэрээр дахиж алдаа гаргахыг зөвшөөрөхгүй. Өчүүхэн алдаа ч гэсэн өөрийг нь эндэгдүүлж мэднэ. Энэ эндэгдэл дахиж хэзээ ч засагдахгүй. Хэрэв ийм зүйл болвол тэрээр насан туршдаа нүгэлт үйл хийснээ мэдрэхээс зогсохгүй түүний багшид ч нөлөөлнө. Үнэндээ, энэ бүхэн бүхэл Шианхуд нөлөөлж мэднэ.

Хамгийн чухал зүйл бол тэрээр яасан ч Сима Чао Күний нэр хүндийг унагааж болохгүй. Тэр ч байтугай одоо түүний амжилтийн оргил үе шүү дээ. (4)

Тэрээр Шианхугийн баатар болгоны шүтээн болохын тулд шаргуу ажилласан. Тиймээс ч тэрээр хийж буй бүх зүйлээ зөвөөр хийх ёстой. Юун дээр ч алдаж болохгүй.

Зүо Донлай хоёр зүйлийг тэвчдэггүй ба энэ нь алдаа болон бүтэлгүйтэл.

**

Сима Чао Күн хэдийнээ дийлдэшгүй болсон.

Арван найман насандаа Шианхугийн оргилд гарсан. Гучин гурван томоохон тулаануудын дараагаар нэг ч дийлдээгүй болно.

Өндөр, хүчирхэг, царайлаг, бас ширүүн хүн байсан. Хатуу царайнд нь үргэлж инээмсэглэл тодордог хүн байв. Дайснууд нь ч гэсэн өөрийг нь онцгой хүн гэдгийг хүлээн зөвшөөрдөг ба үзэсгэлэнт бүсгүйчүүдээр тэрээр хэзээ ч дутаж үзээгүй. Үзэсгэлэнт бүсгүйчүүд өөрийг нь үргэлж дагахад бэлэн. Түүгээр ч зогсохгүй тэрээр өөрийн эхнэр, хүүхэд бас найзууддаа үнэнч. Түүний хувийн амьдралын тухай ямар ч цуу хэзээ ч гарч байгаагүй.

Тэр үүгээрээ ч их бахархдаг.

Гэхдээ насан туршийнх нь бахархал хоёр жилийн өмнө тохиосон. Өөрийн бүх тулааны урлагын чадвар, цэцэн мэргэн ухаан, сайн чанар мөн ёс суртахуунтай зарчимч чанараараа Төв талын Хэ Шүогаас (5) Зүүн хойд Хятад хүртэл аяласан. Тэрээр өөрийг нь дагах 39 хамгийн агуу Баатрууд болон Дээрэмчдийг ятгаж дагуулж явсан. Ядуусын дундаас шудрага ёсны оргил хүртэл тэрээр урьд өмнө хэзээ ч үзэгдэж сонсогдож байгаагүй Агуу Хамгаалалтын алба гэгчийг үүсгэн байгуулсан. Чамгүй боломжийн үнэ хөлсөөр тэд энэ бүс нутагт аялах бүх худалдаачид, жингийн цувааг хамгаалдаг байна.

“Агуу” гэх ханз дүрстэй, нил ягаан хүрээтэй тугын дор тэд бүгдийг хамгаалж, нэг ч алдаа гаргаагүй болно.

Шианхугийн ертөнцөд энэ бол агуу, давч гарашгүй суут амжилт юм. Үүнийг мөн зэвсэг цусаараа олж авдаг ч юм биш.

**

Сима Чао Күн одоо гучин зургаан настай ба Шианхугийн бүх баатруудын шүтээн нь болсон. Дийлдэшгүй шүтээн баатар.

Зөвхөн тэр бас Зүо Донлай хоёр энэ байр сууринд хүрэхийн тулд юу туулсаныг мэднэ.

Хэсэг 2

Хундага дарсаа дуусганы дараа Зүо Днлай том ёслолын тухай эхнээс нь дуусах хүртэл дахин бодно.

Тэрээр үргэлж удаанаар шимж уудаг хэдий ч, гайхмаар хурдан сэтгэдэг.

Өнөөдөр Сима Чао Күн анх удаа шавь авч буй удаатай. Хэний ч нүдээр харсан энэ бүхэл Шианхуд томоохон дуулиан тарина.

Сима Чао Күний шавь авч буйгийн хамгийн цочирдмоор зүйл бол түүний шавь Ян Шиан болж буй удаатай. Тэрээр нэг сарын өмнө “Төв талын Арслангийн овог” урвасан хүн. (6)

Хойд зүгийн дөчин баатруудын бүлгээс Арслангийн овог дангаар Сима Чао Күний холбоонд нэгдэхээс татгалзсан. Тэд хамгийн хүчирхэг бөгөөд хамгийн том овог билээ.

Ян Шиан Арслангийн овгийн удирдагч Ноён Зүгийн хамгийн итгэлт дөрвөн дэслэгчийн нэг байсан.

Гэхдээ Шианхугийн хэн ч Юн Шианийг Арслангийн овгоос урвана гэж зүүдлээгүй. Гэхдээ Ян Шианыг овгоо орхих үед бүх хүмүүс “Дайчин арслан” Зү Мэнгийг тулааны урлагын ертөнцөд өөрийн үзэл бодлоо тунхагласныг хүн бүр сонссон.

-Ямар ч бүлгэм, сургууль эсвэл овог байлаа ч Ян Шианыг орогнуулах аваас тэд Арслангийн овгийн өстөн болсонд тооцож, гэтлэхийн аргаггүй зовлонг амсана гэж санацгаа.

Харин одоо Сима Чао Күн түүнийг орогнуулаа ч үгүй, хаалгаа нээлттэй орхиж, хүч уугиулан өөрийн шавиа болгон авч байна.

**

Арслангийн овог Сима Чао Күний “Агуу хамгаалалтын алба” нэгдээгүй. Тэд тэднийг сөргөөцөлдөж, эсэргүүцэж ч байгаагүй (7)

“Дайчин Арслан” Зү Мэнг үнэхээр дайчин, хэрцгий, хүйтэн цустай хүн. Тэр хүнтэй орооцолдсоны хэрэггүй. Тэр хүн хэрэв ам гарсан л бол түүндээ хүрдэг. Ялахун тулд ямар ч бохир арга хэрэглэж тулалдана, мөн ялалтанд хүрэхийн тулд ямар ч арга хэрэглэдэг хүн.

Үнэндээ, зорилгодоо хүрэхийн тулд өөрийн 3800 туслах болон шавь нарийнхаа толгойг зусардахаас ч сийхгүй.

Гэхдээ түүний амьдралдаа хамгийн ихээр хайрладаг зүйл бол Де Вү нэрт эмэгтэй. (8)

Де Вү үзэсгэлэн төгс ба бүжиглэх нь түүнээс ч үзэсгэлэнтэй.

Эмэгтэй хүний үзэсглэн гоог энэ ертөнцийн хэнээс ч илүүтэйгээр биширдэг тайж Ди Чинлин түүний бүжиглэхийг насан эцэслэхээсээ өмнө үзээд өнгөрсөн түүхтэй. Тэрээр хэлэх ч үгээ олохгүй хоцорсон гэдэг. Удаачаар, хүмүүс түүний бүжгийн талаар асуух завшаан тохиогоод асуувал тэрбээр маш удаанаар амьсгаа аваад “Би хэлж мэдэхгүй нь ээ. Би өмнө эгэл жирийн хүн ийм сайхан хөлтэй байна гэж бодоогүй. Тийм хөл байна гэж зүүдлээ ч үгүй.”

**

Шианхугийн хүн бүр Зү Мэнгийг Ян Шианийг зүгээр орхихгүй гэж итгэж байгаа.

Сима Чао Күний эсрэг хөдлөсөн ч гэсэн тэрбээр Ян Шианыг хөнөөх болно.

Зүо Донлай харин үүнийг хүлээн зөвшөөрөхгүй.

Тэрээр юу ч болж байсан Зү Мэнгийг Ян Шианы ширхэг үсэнд ч хүргэхгүй гэж итгэнэм.

Тэрээр өөртөө бат итгэлтэй  байлаа.

**

Гол ёслол олон нийтийн өмнө болно. Урилга авсан хүмүүс Сима Чао Күний зочноор уригдаж, доторх танхимд морилох эрхтэй. Урилга аваагүй хүмүүс харийн гадаах өргөөнд хуран цуглаад ажиглах болно.

Арслангийн овгийн шавь нар дундаас олон зуун тулаанд орж, тоо томшгүй олон өстөн дайснаа дарж байсан хүмүүс олон.

Шианхуд нүд ирмэхийн хооронд маш сайн хамгаалалтанд байгаа хүнийг алж чадах олон мэргэжлийн алуурчид бий. Тэдний хэн ч орж ирсэн, үзэгчид дунд холилдон ороод, Ян Шианийг алах боломжоо хүлээж чадна.

Гол ёслолын үеэр, тийм олон боломж ч бий.

Гэхдээ Зүо Донлай гол ёслолыг ямар нэгэн саад тотгоргүй болно гэдэгт бат итгэсэн. Ян Шианы толгойноос нэг ч үс дутах ёсгүй.

Учир нь тэрээр бүх боломжит нөхцөл, бүхий л үйл явцийг мэдэх учраас Ян Шианд аюул учруулж мэдэх хүн бүхэн өөрийнх нь хараа хяналтан доор байна.

Бэлтгэл ажил болгож тэрээр аль хэдийн 186 дээд зэрэглэлийн мастеруудыг “Хойд зүгийн 39 Агуу хамгаалалтын алба”-аас дайчилсан байгаа. Тэд доод талд нь 27-оос 28 дайсныг нухчин дарж чадна.

Зүо Донлай тэднийг найман хэсэгт хуваасан ба хэсэг тус бүр өөр өөрийн гэсэн газрыг хамгаалах үүрэгтэй.

Гэхдээ энэ хэсгүүдээс нэг нь гурван хүнтэй тулалдах тусгай үүрэг даалгавартай.

**

“Ямар гурван хүн гэжүү?”

Тэр өглөө Сима Чао Күн, Зүо Донлайгаас асуусан “Чи яагаад бүхэл бүтэн хэсгийг тэдний эсрэг дайчилсан юм бэ?”

Зүо Донлай зөвхөн хоёр хүний нэрийг хэлэхэд л энэ асуултанд хариулах байлаа.

“Гурван хүнээс нэг нь Хан Зан, харин нөгөө нь Модон Тахиа.” (9)

Тэр үед Сима Чао Күн зоог барьж байв.

Тэрээр хүчирхэг эр хүн учир тамир тэнхээгээ хадгалахын тулд баялаг хүнс иднэ.

Өглөөний цайнд нь гурван паунд жинтэй үхрийн мах, арван өндөг мөн ихээхэн хэмжээний жимс, ногоо даруулгаар байна.

Үхрийн махыг удаанаар нүүрсэн дээр шарсан ба, амтат халуун ногоо, шүүслэг соусаар амталсан ба мах үнэхээр зөөлхөн ажээ.

Энэ өөрийнх нь дуртай хоол ба энэ хоёр нэрийг сонссон даруйдаа тэрээр мах хэрчиж байсан Перс хутгаа доошоо тавиад. Зүо Донлайг хоёр нүдээрээ иртэй хутга лугаа адил ширтэнэ.

” Хан Зан, бас Модон Тахиа хоёр энд байгаа юмуу?”

“Тийм.”

“Чи тэднийг өмнө харсан юмуу?”

“Би хараагүй.” Зүо Донлай тайвнаар хариулна. “Тэднийг өмнө хэн ч хараагүй гэдэгт итгэлтэй байна.”

Шианхугийн олон хүн тэдний тухай сонсч байсан ч гэсэн нэг нь харж байгаагүй.

Хан Зан бол Ян Шиантай адилхан. “Дайчин Арслан” нэгэн дэслэгч байсан. Түүний хамгийн итгэлт дагуул ба хамгийн аюултай нь.

Зү Мэнг өөрийнхөө хажуунаас холдуулдаггүй.

Модон Тахиа бол харин Хан Занаас илүү аюултай хүн.

Түүнд гэр, эсвэл амьдардаг газар гэж үгүй. Амьдралынхаа турш тогтсон зүйл хийдэггүй ба түүнийг олох боломжгүй.

Гэхдээ хэн нэгэнд тэр хэрэгтэй болвол, эсвэл түүнд хэн нэгэн хэрэгтэй болвол тэр гэнэт гараад ирчихдэг.

Бусдаас хүсдэг зүйл нь ихэвчлэн сувднууд, үнэт эдлэлүүд, алт эсвэл их хэмжээний банкны баталгаа байдаг.

Харин бусад хүмүүс түүнээс ихэчлэн нисдэг хутга болоод түүний хоёр ирт сэлмийг хүсдэг.

Нэг урт сэлэм ба нэг богино сэлэм.

Тариачин ургац зүсч буйтай адилхан сурцтай болоод чадварлагаар хүмүүсийн хоолойг хэрчдэг байсан.

Тэрээр сэлмээрээ хүмүүсийг зүсэхдээ, хүүхэмсэг залуу сувдан зүүлтийг хайртай эмэгтэйдээ зүүж өгч буй мэт байдаг.

Мэдээж түүнд төлбөр хэрэгтэй. Хэрэг төлбөр дутуу байвал тэрээр чамд шоргоолж ч алж өгөхгүй. Түүний өмнө өвдөг сөхрөн суугаад гуйсан ч гэсэн.

Түүний үйлчилгээг авах гэсэн хүн эхлээд хангалттай төлбөр төлөх ёстой. Ганц энэ дүрмээс гадна зүйл байдаг ба энэ нь хэрэв тэрээр хүнд амь насаараа өртэй тохиолдолд.

Харин энэ хүн Зү Мэнг юм.

**

Шүүстэй тостой сайхан хутга модон ширээнд зоогдлоо.

Симо Чао Күн сэлмээ тусгай торгон даавуугаар гэрэлттэл нь зүлгэлээ. Дууссаныхаа дараа Зүо Донлайгаас асууна “Чи түүнийг өмнө хэзээ ч хараагүй атал энд ирсэнийг яаж мэдсэн юм?”

“Би мэднэ,” тэрээр сүрлэг хэллээ. “Би мэдэх учраас мэднэ.” гэв.

Энэ үнэхээр хариулт мөн юм гэжүү? Энэ юуг ч хариулсангуй. Ийм хариултанд хэн ч сэтгэл ханахгүй шүү дээ.

Харин одоо Сима Чао Күн сэтгэл ханав.

Зүо Донлай учраас, бас тэрээр модон ширээн дээр зоогдсон муруй хутга мах зүсч чадна гэдэгтэй адилаар түүнд итгэдэг учраас итгэлээ.

Гэхдээ түүний нүд хачин этгээд илэрхийлэмж өгүүлнэ. Их л сонин зүйл бас хүүрнэн өгүүлэх юм.

“Алдаа!” тэрээр хэлнэ. “Энэ удаа Зү Мэнг алдаа гаргасан !”

“Яагаад?”

“Хан Зан бас Модон тахиа энд аль хэдийн ирсэн гэсэн үү?” тэрээр асуув.

“Тийм ээ.” Зүо Донлай хэлнэ.

“Тэд амьд гарч чадна гэж бодож байна уу?”

“Үгүй.”

“Тэд Зү Мэнгд хэрэгтэй юу?”

“Тиймээ тэд хэрэгтэй.”

“Би хоёр хэрэгтэй хүнээ үхэл уруу нь явуулна гэжүү?” Сима Зүо Донлайгаас асууна. “Тэгэхээр, би тэгэх үү?”

“Үгүй.”

Сима хөхрөн инээгээд “Тиймээс, Зү Мэнг алдаа гаргасан.”

Зүо Донлай инээсэнгүй. Сима хэлж дуусах хүртэл хүлээгээд аажуухан хэлнэ “Зү Мэнг алдаа гаргаагүй ээ.”

“Өө?”

“Тэр тэднийг үхэл уруу нь явуулаагүй.”

“Тэгвэл тэд энд яах гэж ирсэн юм?”

“Өгөөш болох гэж.” Зүо Донлай хариулна. “Хан Занг бас Модон тахиа хоёр бол ердөө өгөөш.”

“Яагаад?”

“Ян Шианыг алах тэр хүн тэр хоёрын алин ч биш. Харин өөр хүн байна. Хэрэв бид зөвхөн тэдний эсрэг санаа зовох юм бол гуравдагч этгээд хөдлөхөд бүр амар байх болно.”

“Гурав дахь этгээд хэн юм бэ?”

“Энэ их залуухан хүн. Тэрээр гэрт эсгэсэн хувцас бас сэлэмтэй. Хямдхан жижигхэн дэн буудалд сууж, өдөр болгоныхоо хоолонд гоймон болон жигнэсэн байцаа идэж байгаа. (10) Энд гурван өдрын турш байгаа ба идэхээс өөр тохиолдолд өрөөнөөсөө гардаггүй.”

“Өөрийгөө шавжтай өрөөнд яагаад түгжээд орхив?”

“Би мэдэхгүй.”

“Тэр хаанаас ирсэн юм?”

“Тэрийг ч мэдэхгүй.”

Сима Чао Күний хүүхэн хараа агшив.

Тэр бас Зүо Донлай хоёр хорин жил нөхөрлөсөн. Хэцүү хүнд амьдралаас өдий зэрэг хүртлээ борви бохисгүй ажилласан. Түүнийг Зүо Донлайгаас илүү сайн мэдэх хүн үгүй. Мөн Зүо Донлайг түүнээс сайн мэдэх хүн үгүй.

Тэрээр гэхдээ хэзээ ч “Би мэдэхгүй” гэсэн хоёр үгийг Зүо Донлайгийн амнаас гарна гэж төсөөлөөгүй.

Зүо Донлай хүнийг тандах аваас, 6-10 цагын турш тэр хүний уг гарал, гэр бүлийн байдал, зуршил, дуртай зүйлс, тулааны урлагын хандлага, оршин суугаа газар зэргийг олж чаддаг. Тэрээр бүгдийг олж чаддаг. Энэ төрлийн зүйлд машид гаргашсан тэрээр маш олон аргатай, олон тусгай аргатай. Тэд бүгд үр дүнтэй.

Үүнийг Сима Чао Күн хүртэл мэднэ.

“Тэрээр хямдхан буудалд байрлаж байгаа.” Сима Чао Күн хэлнэ. “Хуучирсан эдээр хийсэн хувцас өмсч. Жигнэсэн байцаатай гоймон идэж байна. Эндээс харвал тэр үнэхээр бүтэлгүй хүн бололтой. Сайн ч гэр бүлээс гарвалжгүй байхаас дамжиггүй. ”

“Тийм бололтой” Зүо Донлай хэлнэ. “Гэхдээ энэ залуу тусгай хүн шүү.”

“Яагаад?”

“Түүний зан хандлага тэгж санагдуулсан. Би түүнийг жижигхэн дэлгүүрт жигнэсэн байцаа өндөгтэй идэж байхыг харсан. Тэрээр яг л Төрийн шалгалтанд түрүүлэн Эзэн хаантай хамт зоог барьж байгаа мэт харагдсан. Тэрээр гэртээ эсгэсэн хувцас өмсөж байсан ч гэсэн мянган алтан зоосны үнэтэй булган хүрэм өмсч байгаа мэт санагдсан.”

“Магадгүй тэрээр албаар өөрийгөө дөвийлгэсэн юм байлгүй.”

“Ийм хандлагыг дуурайлгаж болдоггүй. Өөртөө итгэлтэй хүмүүс л ийм харилцаа, ёс жудагтай байдаг. Би өмнө хэзээ ч өөртөө ийм итгэлтэй хүн харж байгаагүй.”

Сима Чао Күний нүд сэргэв. Тэрээр энэ залуу хүнийг машид сонирхсон бололтой.

Зүо Донлай үргэлжлүүлнэ “Тэр буудалдаа буухдаа “Ли Хючен” гэж нэрээ үлдээсэн. Гэхдээ гарцаагүй хуурамч.”

“Хуурамч гэдгийг нь чи яаж мэдэж байгаа юм бэ?”

“Учир нь гэвэл борлуулалтын албанд бичсэн нэрийг нь би уншсан. Тэр түүнийг өөрөө бичсэн. Тэрээр зөв бичсэн ч гэсэн маш болхи харагдсан. Хүн өөрийнхөө нэрийг бичвэл нэр нь болхи биш маш цэвэрхэн харагддаг.”

“Тэр ярихдаа ямар нэгэн аялгатай байснуу?”

“Түүнийг ярьж байхыг би сонсоогүй. Гэхдээ би буудлын эзнээс асуусан.”

“Буудлын эзэн юу гэсэн?”

“Буудлын эзэн хамгаалалтын албанд ажилладаг байгаад олон газраар явж үзсэн. Үнэндээ тэрээр долоогоос найман мужын аялгаар ярьж чаддаг. Гэхдээ тэрээр Ноён Лиг ханаас ирсэнийг мэдэхгүй. ”

“Яагаад үгүй билээ?”

“Учир нь Ноён Ли тэр долоогоос найман мужын аялгаар буудлын эзнээс илүү сайн ярьдаг.”

“Хувцасны хувьд?”

Өмсч буй хувцсаар хүний тухай олон зүйл хэлж болно шүү дээ.

Бүх хувцасыг өөр зүйлсээр хийдэг. Гэрт хийсэн хувцас хүртэл олон янз. Хатаах, эсгэхээс авхуулаад олон арга зам байна.

Зүо Донлай ч гэсэн энэ тал дээр мэргэжилтэн.

“Чи түүний хувцасыг харсан биз” Сима Чаокүн хэлнэ. “Чи хараад юу хэлж чадахаар байна?”

“Би юу ч хэлж чадахгүй.  Би ийм төрлийн хувцас өмнө амьдралдаа харж байгаагүй. Тэр өөрөө утсаа ээрсэн гэдэгт итгэлтэй байна, хувцасаа өөрөө бодож олж, өөрөө оёсон байх. Тэр байтугай хөвөнгөө өөрөө бид нарын очиж үзээ ч үгүй газар ургуулсан.”

Тэр хоёр эхлэхээс төгсөх хүртэл хамт байсан. Тэд Хятадын газар бүрт очиж аялсан.

 

Сима Чао Күн гашуунаар хөхрөн инээнэ. ” Бид бараг газар бүрт очсон шүү.” (11)

“Би бас илдийг нь хараагүй.” Зүо Донлай хэлнэ. “Түүний сэлэм даавуунд ороолттой байсан. Тэрээр хажуудаа үргэлж авч явна билээ.”

“Тэгвэл сэлмийг ороосон даавуу хаанаас гаралтай байна? Өөрийнх нь өмсч буй хувцастай нь адилхан байна уу?”

“Яг адилхан.”

 

Сима Чаокүн гэнэтхэн инээв. “Ноён Ли их нууцлаг хүн бололтой. Хэрэв намайг алахаар ирсэн байвал өнөөдөр орой их сонирхолтой болох нь.”

Хэсэг 3

Үдшийн бүрэнхий

Inside the little restaurant, the fragrances of lard and stir-fry, the sweat of coolies and rickshaw drivers, the odor of hard liquor, hot peppers, leeks and garlic, all mixed together to create a strange, hard-to-describe smell.

Little Gao liked this smell.

He liked the smell of clouds floating past a mountain peak, and the delicate fragrance a cold wind passing through trees and leaves. And yet, he also liked this smell.

He liked the smell of noble and elegant scholars, but he also liked these sweaty men, who sat eating flatbread-wrapped leeks, garlic heads and fatty meat, and drank hard liquor.

He liked people.

This was because he had been alone for too long, and rarely saw people, only the green mountains, white clouds, flowing water and ancient pines. Three months ago he had finally returned to the world of men. And in three months time he had already killed four people.

Four local warlords with illustrious reputations, people who deserved to die, and yet couldn’t be killed.

He liked people, and yet he killed people.

He didn’t like killing people, and yet he killed them.

The world is filled with many things like this, things that leave you with no leeway to make any decision.

**

Chang’an. Ancient Chang’an. A grand city, filled with ancient history and the feeling of countless legends.

Little Gao didn’t come to Chang’an for any of these reasons, though.

He’d come for a person—the forever invincible hero Sima Chaoqun.

He’d brought his sword with him, and his sword sat at hand next to him. It was forever at hand.

The sword was wrapped tightly in cloth.

Few people could see this sword. From the time it was forged until now, few people had even had the opportunity to see it.

This sword was not a sword for people to see.

**

Little Gao knew that someone was watching him.

The second day he’d arrived, he’d noticed. It was a very thin man, wearing very expensive clothing, with a pair of cold eyes that seemed like they would never contain an ounce of emotion. His eyes looked like they might be grey.

He had seen eyes like this before.

When he was eleven years old, he had almost been killed by a leopard. That leopard’s eyes had looked exactly the same.

As soon as this person appeared, it seemed as if everyone in the little restaurant had stopped breathing for a moment.

Later, he found out that he was the trusted assistant of the top chief of the “Steward of the 39 Northern Roads Great Protection Agency,” Sima Chaoqun. His name was Zhuo Donglai. (12)

Little Gao slowly ate his bowl of boiled cabbage noodle soup, and he felt very happy.

He knew that Zhuo Donglai and Sima Chaoqun would definitely be suspicious of him, would discuss him, would guess about who he was.

He was sure they would never figure out who he was.

He was like his sword. Few people had ever seen him.

Part 4

The sky slowly grew dark. Even though there was no lamp in the room, the lamplight from outside shone brightly.

A cold wind blew in through the cracks in the windows, and the faint sound of speaking and laughter could be heard coming from the courtyard outside.

Sima Chaoqun knew that the guests who had come without an invitation to observe the ceremony outnumbered those he had personally invited.

He also knew that everyone was waiting for him to appear, waiting for the chance to see him.

And yet he sat in his seat, not moving. Even when his wife entered, he didn’t move.

He was extremely irritated.

Burning the incense, accepting a disciple, throwing a huge banquet, receiving guests… he thought all of these things were extremely irritating.

He just wanted to sit there peacefully and have a drink.

**

Wu Wan understood what he was thinking.

No one understood Sima Chaoqun better than Wu Wan. They had been married for eleven years, and had a nine-year old child.

She had come to urge him to go out as soon as possible.

She had opened the door quietly and entered. Now she left, closing the door behind her, not wanting to disturb him.

As she left, tears streamed down her face.

**

Sima poured himself another cup of alcohol.

He’d long since passed the first cup. This was the twenty-seventh cup.

What he was drinking wasn’t wine, like Zhuo Dongli drank, but baijiu (13). Even though it was colorless and flavorless, when you drank it, it burned like a fire in your stomach.

But he didn’t drink this cup.

The door quietly opened again. This time the person who entered wasn’t Wu Wan, it was Zhuo Donglai.

Sima lifted his head and placed the cup underneath his chair. He looked at the shadow of Zhuo Donglai in the doorway.

“Is it time for me to go out?”

“Yes.”

Part 5

The outer courtyard was illuminated brilliantly and resounded with the clamor of voices.

Little Gao squeezed his way through the crowd. He wasn’t one of Sima Chaoquan’s invited guests, so he couldn’t enter the main hall, where the lamplight shone even more gloriously.

People also packed the inside hall, but they were all famous, with status, positions and power.

In addition to these famous individuals, there were also several strapping men dressed in dark green gowns of satin and sheepskin. They were strong and nimble as they received the guests, and their eyes shone. They definitely would not allow anything improper to happen, no matter how small.

Suddenly the voices grew quiet.

The chief of the “Steward of the 39 Northern Roads Great Protection Agency,” the most powerful person in the martial world, the forever invincible Sima Chaoqun, had finally appeared.

Sima Chaoqun walked out wearing a black and white garment, carefully tailored to make him look even more powerful and tall than normal, and younger than his actual age.

He greeted the guests in a forthright and honest fashion, and even walked to the stone steps at the front of the hall to wave at the crowd in the outer courtyard.

Amidst the ear-spliting cheering that followed, Little Gao wasn’t paying attention to Sima Chaoqun, but two other people.

Their clothing and features were quite ordinary, but their eyes were cold and fearsome, filled with murder.

They didn’t stand together, or even look at each other, but each of them had a group of eight or nine people close by, observing them, careful to maintain a suitable distance.

Little Gao smiled.

He could tell that these two people were here for Yang Jian, first class assassins dispatched by Zhu Meng.

He could also see that Sima Chaoqun and Zhuo Donglai had assigned him the same status as them, as there were people keeping an eye on him as well. Actually, there were a lot of people watching him. Zhuo Donglai must suspect him of being the most dangerous of them all.

“But Zhuo Donglai made a mistake this time!” Little Gao smiled to himself. “Assigning people to watch me is really a waste of manpower.”

**

Two huge red candles sat burning on a long table in the middle of the great hall.

Sima Chaoqun sat in front of the table on a violet-red sandalwood chair, over which was draped a tiger skin.

A red felt spread out in front of the chair, upon which rested a violet satin prayer mat.

The grand ceremony was about to start.

The two men with the murderous eyes had already begun to move forward slowly. The men watching them followed, their hands reaching underneath their robes.

Obviously they had deadly weapons hidden in their garments.

If these two took any action, the men’s hands would spring forth with weapons and slaughter them in a split second, before they even reached the great hall.

Little Gao was certain these two wouldn’t succeed.

—There was definitely a third person, and this was who Zhu Meng had actually sent to assassinate Yang Jian.

It turned out Little Gao thought the same way as Zhuo Donglai. The only difference was that he knew the third person wasn’t himself.

—Who was this person?

Little Gao’s pupils suddenly constricted.

He’d caught sight of a person who normally wouldn’t attract any attention, dodging through the crowd.

And an ordinary, old-fashioned box, which definitely wouldn’t attract anyone’s attention.

He wanted to push his way forward, but the crowd was too packed. The star of the grand ceremony had just entered the main hall.

**

Yang Jian’s pale, sallow face wore a smile.

Six people escorted him in.

Little Gao didn’t recognize these six men, but almost anyone who had any experience wandering in Jianghu would know them. Most of them were famous experts in the Protection Agency industry, but even more impressive was that one of them was “Cloudy Sky,” the notorious bandit who in recent years had run amok on the Guanluo Road. (14)

Under the protection of six experts like this, who could possibly harm Yang Jian?

He had already reached the red felt, and stood in front of the violet mat prepared especially for him to bow to Sima Chaoqun. (15)

In that very moment, the outer courtyard burst into motion. There were already twenty people amidst the crowd on the ground, bleeding and screaming miserably.

The people who had fallen were not just Zhuo Donglai’s subordinates. Many were just random innocents.

This was the plan set upon by Han Zhang and the Wooden Chicken.

They obviously knew people were watching them, so before they made their move, they would try to throw the crowd into chaos by shedding innocent blood.

Amidst the chaos, they would fly forward and pounce on Yang Jian.

Little Gao didn’t even glance at them.

He knew that no matter what method they used, they wouldn’t succeed. He kept watching the person with the box.

Except, this person had already disappeared.

**

Sima Chaoqun sat tall in the violet-red sandalwood chair. His countenance and facial expression did not change.

The assassins had already been contained outside of the main hall.

Yang Jian had already been whisked away by the six masters, out through a door in the back of the main hall.

Little Gao had already determined which direction the door faced.

The men following being distracted, Little Gao suddenly dashed forward into the main hall, and then used a strange and indescribable martial arts move to slide across the wall and out a window.

The window and the door both faced the same direction.

Part 6

Outside the window was a small courtyard filled with the fragrance of plums and pine trees, a scent that would cause anyone to feel extremely happy. Black-garbed guards packed the long, gloomy walkway on the side of the courtyard. Long blades hung from their waists.

At the end of the walkway was a door.

As soon as Little Gao shot out of the window, he caught sight of Cloudy Sky and the others carrying Yang Jian through the door.

And then the door shut.

The black-garbed guards had already unsheathed their long blades. The blades gleamed, and ten of the guards charged toward Little Gao.

They didn’t ask who Little Gao was? They didn’t ask why he was here?

No. Because they had received orders: if any stranger entered the courtyard, they were to kill on sight, no questions asked!

**

Little Gao didn’t explain why he was here, or what the circumstances were. It was already past the time when words could be used to make explanations.

At the moment, the only thing he could do was attack first, using his fastest techniques.

He had to get to the door at the end of the walkway, as quickly as possible.

Light of shimmered forth from the blade, despite the fact that Little Gao’s sword was still wrapped up in cloth.

He didn’t draw the sword. Using only the rough cloth sheathing, he had already flicked aside four blades, and knocked down four people.

In a flash, he entered the walkway. Seven or eight more men attacked him. He knocked them down and dashed toward the door.

But Zhuo Donglai had already reached the door.

He had been hiding behind the scenes the whole time. Upon any sudden change, he could appear at a moment’s notice.

Little Gao looked at him and let out a long breath. “I thought I would make it on time, but sadly I’m late.”

A blade flickered behind him, but Little Gao didn’t look back. Zhuo Donglai waved a hand and the descending blade light suddenly disappeared.

“Why are you here?” asked Zhuo Donglai coldly. “What do you want?”

“I just want to see someone.”

“Who?”

“A killer.”

Zhuo Donglai smiled coldly. “No one can kill anyone here.”

“They can,” said Little Gao. “There’s one who can.”

Zhuo Donglai’s expression suddenly changed, because he had just noticed the faint reek of blood.

Shockingly, the smell of the blood emanated from behind the door.

Zhuo Donglai turned around and pushed it open, and in that moment, it seemed as if he had fallen into hell.

Part 7

Behind the door was what used to be a delicate, resplendent room. As of now, it had been turned into hell.

Hell does not contain living people, and neither did this room.

The seven living people who had just entered the room would never live again. Some had throats cut open, some had hearts impaled, stabbed through from front to back.

The most miserable of all was Yang Jian.

His head was nowhere to be seen, and scattered next to his body were a handful of paper cards. Written on each card were eight characters: “This is the end fate of a traitor!”

**

There were four windows in the room, all open.

Where was the killer?

The stars twinkled outside the open windows, and from far off could be heard the raucous sound of drums and gongs. Tonight was the night of the fifteenth day of the first month of the lunar calendar, so the night curfew had been lifted. (16)

Zhuo Donglai stood sliently for a long time, the cold wind blowing on his face. Surprisingly, he didn’t dispatch people to pursue the assassin. Instead, he turned around and stared at Little Gao.

“You knew killers had been sent here?”

“If I knew, then you should have known as well.” He sighed. “I’ve been wanting to see that person for a long time.”

“But there wasn’t just one killer.”

The throats had been cut with a slender, sharp blade. The hearts had been pierced with an extremely sharp-tipped spear.

And Yang Jian’s head had been lopped off with some sort of ax.

Zhuo Donglai seemed calm again. Calm and composed.

“You should be able to tell that there were at least three people here,” he said. “There is nobody who can use three different methods, and completely different weapons, to kill people.”

“Yes, there is.” Little Gao’s response was completely heartfelt. “There’s one.”

“You really believe that there is a person like this in the world? Some expert who can use three different weapons at the same time to kill seven people?”

“Yes!” said Little Gao, with complete confidence. “Who knows, maybe there’s even two people. But definitely at least one.”

“Who is this person?”

“I don’t know.” Little Gao sighed again. “If you hadn’t blocked my way just now, I might have had a chance to see him.”

Zhuo Donglai continued to stare at him. His palms felt as if they were sweating.

“Alhtough,” said Little Gao, “I actually didn’t know he was here in Chang’an. And I never imagined that he would be working as an assassin for Zhu Meng.”

Zhuo Donglai continued to stare at him for a long time. He stared at his facial expression, his bearing, the way he stood, the cloth-wrapped sword in his hand. He suddenly said, “I believe you. If you want to leave, you can leave.”

This shocked the standers-by. This was not Zhuo Donglai’s style. He had never let someone off so easily.

The only reason he would do something like this was if he considered Little Gao to be very dangerous. Under such circumstances, he wouldn’t want to give rise to any more trouble.

Little Gao laughed.

“I know that I can leave any time I want,” he said. “The thing is, I don’t want to go.”

“Why?”

“Because there’s something I need to tell you.”

“What’s that?”

“My surname isn’t Li, and my given name isn’t Huicheng. Furthermore, I didn’t come here for Yang Jian.”

“I know,” said Zhuo Donglai. “Because of that, I’m letting you leave.”

“Actually, there are a lot of things you don’t know.” Little Gao laughed. “And because you don’t know, I’m not leaving.”

Zhuo Donglai’s hands clenched into fists.

He suddenly realized that this young man had a streak of unruliness that was at first difficult to detect. He was like a wild animal that had just wandered down from the deep mountains, not the least bit afraid of anyone or anything.

“I’m surnamed Gao, and I came here for a person.”

“For who?”

“For Sima Chaoqun. The invincible Sima Chaoqun.”

Within Zhuo Donglai’s clenched fists, cold sweat sprang forth.

“You’re Gao Jianfei (17)! The young swordsman Gao Jianfei who in three months time assassinated the four greatest masters of the sword sects Kunlun, Huashan, and Kongtong!”

“Yes,” said LittleGao. “That’s me.”

**

The night grew darker, the wind blew harder.

“I don’t kill people in secret,” said Little Gao. “So set a date, and a place. I want to find out if Sima Chaoqun really is invincible.”

Zhuo Donglai laughed. “I guarantee that you will find out. I just wish you didn’t have to.”

Part 8

There was no curfew on the long street. The flower markets and festive lanterns were very picturesque.

There were all types of lanterns and all types of people. But it seemed as if Little Gao didn’t notice them at all.

Zhuo Donglai had promised to offer a response within one month, and had promised to give him a chance at a fair fight with Sima Chaoqun.

This was why he had come to this place, and yet it seemed as if he was not very focused on the matter.

As of now, his mind was focused on a solitary person, and a solitary box.

—Exactly what kind of person was he? Exactly what kind of fearsome weapon was this box?

Part 9

At the same moment, amidst the black of night and the cold blowing wind, a solitary person, carrying a solitary box, quietly left the ancient city of Chang’an.

**

(1) Chang’an is of course modern-day Xi’an in Shaanxi Province.
(2) Zhuo Donglai’s name in Chinese is 卓东来zhuō dōng lái. “Donglai” literally means “comes from the east.”
(3) In this passage and the following passage, there are many color-related descriptions which all use the same Chinese character for the color purple. But most of these things, when translated into English, are actually the color red. So I’m going to consistently translate these things as violet.
(4) Sima Chaoqun’s name in Chinese is 司马超群 Sīmǎ chāoqún. Sima is a (commonly) uncommon Chinese surname. Chaoqun literally means something outstanding or extraordinary.
(5) He Shuo refers to the region north of the Yellow River in the Central Plains of China
(6) What I am translating as “Lion” is actually “Male Lion.” But… it doesn’t sound very cool in English so I will just leave it as “Lion.”
(7) What I translate as “overthrow him” literally means “to move the protection agency flag.”
(8) Die Wu’s name in Chinese is蝶 舞Dié wǔ. The first character is the character for “butterfly” and the second is “dance.”
(9) In Chinese just as in English, one of these guys has a normal name, and the other has the extremely strange and perhaps comical-sounding name “Wooden Chicken.”
(10) The cabbage references here is of course the classic “bai cai” or in Cantonese “bok choy.”
(11) Okay, the original text here uses some classic Chinese use of double negatives. Or triple? Or quadruple? Sima Chaoqun literally says, “The places that we haven’t been too, the people who have been to those places are not very many.” In Chinese it’s pretty simple and direct, I think my English translation carries the succinctness.
(12) As some of you know, in Chinese you can turn any word or phrase into an adjective very easily, but not so in English. As such, this passage was difficult to translate, but hopefully the meaning carries through.
(13) What he is drinking is specifically a kind of alcohol called “shao dao zi.” After some research I found out that this is basically a type of baijiu, which of course is the colorless distilled liquor that could probably be considered the national drink of China.
(14) Guan Luo refers to a region in North China somewhere between Shaanxi and Luoyang. Later on you will find out that most of the story takes place in Chang’an and Luoyang.
(15) The word here literally is “拜师” bai shi, which means for a person to formally bow before a master to become their pupil or disciple. It doesn’t mention Sima Chaoqun by name, but for clarity’s sake I’m adding his name in there.
(16) The fifteenth day of the first month of the lunar calendar is Lantern Festival, or in Chinese “yuan xiao jie” and marks the official end of Spring Festival.
(17) Gao Jianfei’s name in Chinese is高渐飞 Gāo jiàn fēi. “Jian” means to do something gradually and “fei” means to fly.

Өмнөх хэсэг

Дараагийн

 

Хариу үлдээх

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

Та WordPress.com гэсэн бүртгэлээрээ сэтгэгдэл бичиж байна. Гарах /  Өөрчлөх )

Google+ photo

Та Google+ гэсэн бүртгэлээрээ сэтгэгдэл бичиж байна. Гарах /  Өөрчлөх )

Twitter picture

Та Twitter гэсэн бүртгэлээрээ сэтгэгдэл бичиж байна. Гарах /  Өөрчлөх )

Facebook photo

Та Facebook гэсэн бүртгэлээрээ сэтгэгдэл бичиж байна. Гарах /  Өөрчлөх )

Connecting to %s